Rik Clout in Cape Town

Na de ?Zululand experience? werden we weer afgezet bij de Hippo Hide. Na een korte nacht werden we vervolgens in Brent?s snelle busje naar de volgende bestemming geescorteerd: Drakensberg! We hadden al verschillende enthousiaste verhalen over Drakensberg gehoord, dus we waren allebei vol verwachting. Voor Anne werd het interessanter toen ze te horen kreeg dat naast de hike ook een horse trail gepland was.

Allereerst werden we na een lange rit afgezet bij een ander bedrijf dat de rit door de Sani Pass organiseerdem, Thaba Tours. Hier moesten we overstappen in een 4x4. Achteraf bleek hoe essentieel die 4 wiel aandrijving was. De weg die we gingen berijden (Sani Pass) is een prachtige weg van de Zuid-Afrikaanse provincie KwaZulu-Natal naar het kleine bergachtige landje Lesotho. De weg loopt tussen 2 bergen in en zorgde voor een adembenemend uitzicht over het ruige landschap. Soms leek het alsof we in de Schotse Hooglanden zaten, afgezien van de rotsachtige bergtoppen. Het reisgezelfschap bestond uit een paar die hard reizigers (Australier, Schot, Engelsman, Oosterijker en een Peruaan) die ook allemaal genoten van de prachtige omgeving.

Onderweg kwamen we langs een douanepost waar we de stempels in ontvangst konden nemen. Naarmate we verder de berg opreden werd de weg slechter en vanaf een bepaald punt werden we helemaal door elkaar geschut, alsof we in een soort ruige kermisattractie zaten. We waren dan ook dankbaar voor de momenten dat de auto even stil stond en onze maag wat rust kreeg. Wat ons verbaasde waren de vele minibussen die dezelfde route namen. Ze noemden de bussen de ?one more? taxi?s, omdat ze onderweg nieuwe reizigers blijven aannemen, ook al ziet iedereen dat het onmogelijk meer gaat passen.

Op de top van de berg lag een cafetje waar we konden lunchen en van het uitzicht konden genieten. Na de lunch reden we naar een klein rond huisje op de berg, waar een Zulufamilie woonde. In het huisje was het erg donker en stonk het naar rook. De stank werd veroorzaakt door een soort van kookplaats, midden in het huisje. Die plek gebruikten ze naast het koken ook om de huisje warm te houden, en het was zelfs zo ontworpen dat de hele vloer verwarmd werd. Het was er zo donker omdat het in het huisje aan ramen ontbrak. Mensen in Lesotho houden niet van ramen omdat het veel warmte weg neemt. En aangezien het daar bijna iedere dag regent kan het er goed koud worden. In het huisje lieten ze ons heerlijk zelfgemaakt bier en brood proeven.

Nadat we met de Zulucultuur kennis hadden gemaakt was het tijd om terug te gaan. De terugweg verliep gelukkig iets soepeler. Eenmaal beneden werden we door Brent meegenomen naar onze accomodatie. We hadden van te voren al van Brent te horen gekregen dat we een hele luxe accomodatie zouden krijgen omdat alle simpelere verblijfplaatsen volgeboekt zaten en hij de eigenaar van die accomodatie kende. Wij waren uitgekozen omdat de rest van de groep geen upgrade wilde betalen en omdat wij 2 i.p.v. 1 excursie bij Tekweni hadden geboekt. Daardoor werden we zonder bijbetaling in een 4 sterren bungalowpark geplaatst. Brent had niets te veel gezegd. Bij binnenkomst op het landgoed van Sani Valley zagen we een bord staan ?Receptie 4 km?. We hadden een soort luxe hotel verwacht maar reden een gigantisch landgoed op met pittoreske houten huisjes, verschillende meren met kano?s, waar aan fly fishing gedaan werd en uitgestrekte gebieden waar zebra?s, wildebeesten, elanden en verschillende antilopes rondliepen. De hele vallei straalde rust uit. Bij de receptie aangekomen vertelde de gastheer dat er normaal niemand voor 1 nacht kon verblijven. Er werd ons gevraagd hoe laat we wensten te dineren en ontbijten, zodat onze persoonlijke bediende daar rekening mee kon houden. Iedereen deed zijn uiterste best om te zorgen dat het ons nergens aan ontbrak. De man bracht ons in een auto naar ons huisje verder op in de vallei. Dat zag er heel netjes en ruim uit. Helaas hebben we geen foto?s van het huisje kunnen maken omdat mijn camera in de 4x4 was blijven liggen (hebben we de dag erop opgehaald). Op het moment dat we binnen waren begon het heel hard te onweren waardoor een wandeling door de vallei moest worden uitgesteld. Toen het droog was hebben we een deel van het gebied verkent en kwamen we alle dieren tegen. Ze waren allemaal erg schuw en zodra ze ons zagen namen ze afstand. Na de wandeling had onze bediende een drie gangen maalijd voorbereid, met soep, een hele kip en een lekker dessert.

De 2^e dag Drakensberg begon helaas te snel en we baalden een beetje dat we maar zo kort van het huisje konden genieten. Er stond een 3 uur durende hike en 2 uur paardrijden op het programma. De hike werd verzorgd door een aparte man. Hij had bosjesmensen als voorouders en de hike kwam langs rotsschilderingen die zijn voorouders 20.000 jaar geleden gemaakt hadden. Onderweg zong hij in Zulu taal, met klikgeluiden. Hij vertelde dat hij zijn voorouders om zich heen voelt wanneer hij zingt. De schilderingen waren mooi, maar hadden door de jaren heen veel te leiden gehad, doordat mensen hun naam op de rotsen hadden gekrast, dwars door de afbeeldingen heen.

Na de aparte ervaring met de bosjesman vertrokken we naar de paardenranch. Iedereen kreeg een paard en ze waren allemaal niet vooruit te branden. Zelfs Anne?s paard, dat voor de meer gevorderde ruiter was kwam niet echt in beweging. Na een tijdje rijden veranderde dat gelukkig bij een aantal paarden. Ik merkte dat mijn knol er onvoorspelbaar was en er soms ineens vandoor draafde. De draf beviel me niets omdat mijn voeten onmiddellijk losschoten waardoor ik niet echt in het ritme kon komen en mijn kont en het zadel 120 aanrakingen per minuut hadden. Dat voelde niet erg aangenaam, aangezien je bij de Afrikaanse zadels gewoon op de ruggegraad van het paard zit (er zit een soort van gat in het zitgedeelte van het zadel).

Na alle avonturen in Durban was het weer tijd terug te vliegen. In Kaapstad was het erg regenachtig, toen we aankwamen. Was even wennen om van het warme weer in Durban op het frisse Kaapse weer over te gaan. Een dagje strand zat er niet in.

De dag daarop (zondag) was de laatste dag in Zuid-Afrika voor Anne. Helaas was het weer nog steeds niet echt heel goed, maar goed genoeg om een markt te bezoeken zodat Anne op souvenierjacht kon. Toen dat er eindelijk op zat zijn we naar Kirstenbosch Botanical Gardens gegaan. Ik had al gehoord dat je daar zondag goede concerten had. We zijn niet naar het concert gegaan, wegens tijdsgebrek. Maar we hebben wel lekker door de grote botanische tuin gelopen.

Helaas is het momenteel moeilijk om nieuwe foto?s toe te voegen omdat internet niet echt meer wil werken op mijn laptop. Maar hou het in de gaten, want ik vind wel een andere manier.