Sorry, het heeft weer even een tijdje geduurd, maar hier weer een berichtje vanuit Kaapstad! Afgelopen nacht heb ik om 5 uur Anne naar het vliegveld gebracht. Ze is om 7 uur via Frankfurt terug naar Schiphol gevlogen.
Er is een hoop te vertellen over de afgelopen maand. Ik zal in dit bericht eerst vertellen over de weken voordat Anne er was. Daarna ? in een volgend bericht ? vertel ik over de Garden Route die ik met Anne heb gereden.
Na het laatste bericht heb ik het vrij druk gehad op het werk. Ik heb zelfs een paar dagen mijn lunch overgeslagen en overgewerkt om het rapport op tijd af te krijgen. Dit is uiteindelijk helaas niet gelukt, maar mijn baas was wel tevreden over het resultaat en gaf me toch alle dagen waarop Anne hier was vrij. In de weekenden hebben we weer gewoon op en top genoten in de Hemisphere en andere clubs. We zijn nog een avond in een nieuwe club geweest, de Bang Bang club, waar Richard (de baas van het stagebemiddelingsbureau) ons op de gastenlijst had geplaatst. Hierdoor konden we een lange rij voorbij lopen. De Bang Bang club was leuk maar kon niet tippen aan de Hemisphere. Was vooral raar was, was het feit dat de muziek iedere keer om een bepaalde tijd stopte voor een half uur (alsof de dj telkens even pauze nodig had). Het lukte ons nog om de VIP ruimte binnen te komen en we werden vrij zat van de flessen Jägermeister die Richard rond liet gaan. Het was weer een dolle avond.
Op zaterdag zijn we overdag nog een keer met een groepje naar Hout Bay gereden. Dat is een rustig plaatsje net buiten Kaapstad. We hadden wat bier ingeladen en zijn lekker wat gaan drinken op een zorgvuldig geselecteerd plekje met mooi uitzicht. Natuurlijk met de radio van mijn Mazda Sting op de achtergrond waar het favoriete cassettebandje Africanism uit de speakers klonk.
Dinsdag (17-04) werd Hidemi 26. Ze besloot voor het hele huis samen met haar Japanse vriendinnen een Japanse maaltijd te bereiden. Die dag hebben ze uren in de keuken gestaan om verse sushi en een Japanse curry voor ons te maken. We hebben ons buikje rond gegeten, het was heerlijk! Haar vriendinnen bleven in de keuken maar nieuwe sushi maken terwijl wij ons best deden alles op te krijgen.
In de laatste week voordat Anne kwam werden we verschillende malen geconfronteerd met de criminaliteit in Bo-Kaap. Het begon allemaal maandag toen vlak naast ons huis een taxi gekaapt/overvallen werd. We merkten hier zelf niets van maar hoorden het van de buren. Het was gewoon ?s avonds gebeurd terwijl wij beneden zaten. De dag daarop hebben ze ?s nachts mijn Mazda opengebroken. Daar baalde ik echt gruwelijk van. De elektriciteit was die nacht in onze buurt uitgevallen. Het was dus helemaal donker op straat. Dat moet de reden zijn geweest om op goed geluk een ruitje van mijn Mazda in de slaan. Er lag namelijk niets van enkele waarde in het zicht. Uiteindelijk hebben ze mijn hele hoedenplank met boxen en al meegenomen en mijn startkabels. Niet echt een waardevolle buit, maar wel enorm klote voor mij. Waarschijnlijk hebben ze een keer gehoord dat er een goed geluid uit de auto kwam en hem vervolgens op de juiste nacht opengebroken. De boxen lagen namelijk verborgen in de hoedenplank, onder de bekleding. Het rare was dat ze de autoradio zelf hebben laten zitten terwijl het frontje gewoon in het onafgesloten dashboardkastje lag.
De woensdag dat ik er achter kwam ben ik met Frank onmiddellijk naar de schroothoop gereden om een nieuw raam te kopen. Ik nam ook gelijk nieuwe knipperlichten mee die ik een tijdje geleden kapot had gereden. De dag erop heb ik met behulp van Randall en Jasper met enige moeite het glas erin gezet en de knipperlichten gemaakt. We hebben hier in huis ongebruikte boxjes gevonden die we nu in mijn auto gebruiken om toch nog muziek te hebben. Het enige nadeel is dat er nu geen hoedenplank licht om de boxen te verhullen en ik ze er dus iedere keer mee uit moet nemen. Daarnaast is het geluid niet zo goed als voorheen, maar het is nog altijd beter dan niets en het was vooral fijn om wat muziek te hebben tijdens de roadtrip die ik een week later met Anne ging maken.
Die week is het onrustig geweest in Bo-Kaap. Er is in meer auto?s ingebroken. Het dieptepunt vond zaterdag (21-04) plaats. Het was de dag waarop Anne om 5 uur ?s nachts in Kaapstad zou landen. Daarvoor vond ik het niet de moeite waard om te gaan slapen en werd ik overgehaald om mee te gaan naar de Hemisphere. Daar ben ik tot een uur of 3 gebleven waarna ik me thuis even heb gedoucht en Anne op ben gaan halen. Jasper kwam later thuis en toen hij zijn kamerdeur openmaakte stond hem een onaangename verrassing te wachten. Hij had zijn kameralarm niet aangezet en zijn raam open laten staan. Voor het raam zaten echter dubbele tralies (in het raam zelf en hele dichte tralies voor het raam). Inbrekers hebben het die nacht voor elkaar gekregen de voorste tralies (die nota bene een maand geleden waren aangebracht) uit de muur te trekken en Jasper?s notebook door de achterste tralies heen van zijn bureau te jatten. Wat hij dus aantrof was een leeg bureau en tralies die half waren ontwricht. Gelukkig kan hij waarschijnlijk alles bij de verzekering declareren.
We werden dus even op scherp gezet en kijken voortaan wel uit in deze buurt. Bij de kapper vertelden ze me over de problemen onder de jongeren in Bo-Kaap. Het druggebruik onder de jeugd is hoog en zorgt voor veel overlast. Daarnaast hebben we een soort mini-townshipje in Bo-Kaap, enkele straten van ons huis verwijderd, dat ook veel overlast veroorzaakt.
We zijn die zaterdag voordat Anne aankwam trouwens overdag nog een stukje gaan rijden, door de mooie omgeving onder Kaapstad. We wilden eigenlijk een lekker terras zoeken in de zuidelijke suburbs. Uiteindelijk kwamen we uit bij een mooie wijnboerderij, Buitenverwachting genaamd. Die naam klonk goed dus daar reden we het terrein op. Na daar wat rondgewandeld te hebben bleek dat er op dat tijd van de dag helaas geen wijnproeverij werd aangeboden en dat je lunch vooraf moest boeken. Het was wel mooi om er eens geweest te zijn. Opvallend was hoe goed te werkers behandeld werden. Er was een heel dorp voor gebouwd en iedereen had fatsoenlijke huizen. We konden het amper geloven.
Die zaterdagnacht heb ik Anne dus opgehaald. Het was fijn om haar weer te zien! Zondag hebben we rustig aan gedaan op het strand en zijn we ?s avonds lekker uit eten geweest bij Theo?s op Camps Bay. Theo?s in een goed restaurant waar we de vorige keer ook waren geweest. Ze bieden daar een bushman?s kebab aan. Deze maaltijd bestaat uit een grote spies met verschillende soorten mals vlees afkomstig van dieren die in Afrikaanse safariparken voorkomen.
Maandag wilden we de Garden Route gaan rijden. Ik moest die ochtend nog even snel de registratie van mijn Mazda regelen (die stond nog steeds op naam van de vorige eigenaar). Dit ging echter niet zoals gepland. Bij het civic center waar de registratie gebeurd was een nieuw systeem ingevoerd. Dit systeem heeft de eigenschap dat het gedurende de dag steeds slechter gaat werken en na een zekere tijd overbelast raakt waarna het helemaal niet meer werkt. Na drie uur in een stilstaande rij te hebben gestaan werd ons duidelijk dat een registratie er die dag niet meer in zou zitten. Huisgenoot Jermaine was er die dag ook om zijn nieuwe auto te laten registreren en was nog net op tijd voordat het systeem er mee op hield. We baalden van de verloren dag en zijn die avond samen naar het bekende en toeristische Africa Café geweest. Dit is een restaurant waar 15 verschillende maaltijden uit heel Afrika worden geserveerd. Tijdens het eten loopt verkleed personeel in traditionele klederdracht met muziekinstrumenten zingend door het restaurant. Het was een dure maar leuke avond.
De dag erop (dinsdag 24-04) ben ik vroeg in de ochtend in mijn eentje terug gegaan naar het civic center om weer een poging tot autoregistratie te ondernemen. Dit keer leek het er weer op dat ik net te laat was en het systeem er uit vloog. Uiteindelijk lukte het na drie uur wachten toch nog de registratie te voltrekken. Helaas kon ik om bepaalde redenen nog niet meteen een nummerbord laten maken waardoor ik besloot de Garden Route zonder nummerbord aan de voorkant te gaan rijden. Randall zei dat het wel uit te leggen viel als ik gewoon een papiertje met mijn kenteken erop voor het raam zou leggen. Die middag zijn we om 13:00 naar de eerste bestemming van onze roadtrip, Montagu gereden.