De dag erop hadden we het wel weer gezien in Addo en zijn we weer teruggereden. Het weer werd al beter en onderweg stopten we bij de Bloukrans brug, de hoogste brug waar een weg overheen loopt van heel Afrika! Hier was de hoogste bungee jump ter wereld gesitueerd. Vanaf de zijkant van de kloof hadden we een goed zicht op de 216 meter hoge brug. Het zag er angstaanjagend uit en maakte me al zenuwachtig om de anderen te zien springen. Anne haakte helaas af na de brug gezien te hebben. Ik ben toch gegaan. Via een pad kwam je bij de loopbrug, vlak onder het wegdek. Daar liep je over een rooster waardoor je de diepte goed kon aanschouwen. Ik was de laatste die mocht springen. Het engste was het moment waarop ze je op de rand van het spring platform neerzetten, vlak voordat je gaat springen. Je kijkt recht de diepte in en ziet een smal riviertje stromen. Boven staat een camera op je gericht die inzoomt op je gezicht. Er wordt afgeteld en je probeert je nog af te zetten om zo mooi mogelijk te springen maar uiteindelijk laat je jezelf gewoon de diepte in vallen. Het gevoel dat je dan krijgt is moeilijk te omschrijven. Nee eigenlijk heel makkelijk: adrenaline!! Je moet het zelf een keer ervaren, dan weet je waar ik over praat? Ik zou het niet gauw nog eens doen, aangezien het deze keer toch niet zal overtreffen.
Na deze enorme kick zijn we verder gereden naar Knysna. Dit stadje gebouwd aan een lagune zijn we op de heenweg voorbij gereden. Het zag er toen wel leuk uit dus het leek ons een goed idee om er te overnachten. We stopten bij een mooi oud Victoriaans huis dat op de monumentenlijst staat. In dat huis zit een backpackers en er was nog net een kamer voor ons beschikbaar. We werden vriendelijk ontvangen en geholpen bij onze dagindeling. Er werd al snel duidelijk dat Knysna een hoop te bieden had en we besloten om voor het eerst deze trip ergens langer dan 1 nacht te blijven, omdat we nog wat tijd over hadden. De eerste dag in Knysna hadden we een sky dive (parachutesprong) geregeld. Daarvoor moesten we naar het nabijgelegen Plettenberg Bay (Plett). De sky dive in Plett moest één van de mooiste ter wereld zijn met een schitterend uitzicht over de kuststrook en met de kans om walvissen te spotten tijdens de sky dive. We moesten even zoeken maar kwamen uiteindelijk bij het kleine vliegveldje aan. Daar werden we enthousiast ontvangen. De mensen waren allemaal super opgewekt. We kozen er voor om alles te laten filmen. En al snel kwamen de mensen binnenlopen die met ons zouden gaan springen. Als je geen bepaald certificaat hebt moet je verplicht een tandem sky dive doen. Dat wil zeggen dat er een gekwalificeerd persoon met je mee springt die alles voor je doet. Jouw ?harnas? zit aan het zijne vast. Je hoeft alleen maar te hangen en genieten van de sprong die veel te kort duurt. De mensen die met ons sprongen waren heel vriendelijk en humoristisch en deden er alles aan om ons de ervaring van ons leven te laten beleven.
Nadat we het harnas aan hadden getrokken liepen we naar ons vliegtuigje. Het was een klein vliegtuigje waar we net met z?n vieren in pasten. Vervolgens hadden we 20 minuten de tijd om het adembenemende uitzicht te aanschouwen vanuit het luidruchtige vliegtuig, voordat we het op 10.000 voet (ruim 3 kilometer) hoogte zouden verlaten. Toen het moment daar was werd de deur open gegooid en was het Anne die als eerst ging springen. Razendsnel zag ik haar in salto?s verdwijnen. Dat was wel even slikken? Daarna volgden wij. Het ging allemaal heel snel. Ik moest lachen naar de camera en dan zouden we springen. Nou lachen was geen probleem want ik had er zin in, hoewel mijn hartslag flink gestegen was. En toen de vrije val! Het leek echt totaal niet op de bungee jump. Je was bij deze vrije val ook echt vrij (geen touw om je benen) en kon veel meer zien van de omgeving. Het ging allemaal heel snel en gaf een geweldige kick!! Uiteindelijk duurde mijn vrije val 36 seconden, maar het leek stukken korter. Vervolgens klapt de parachute uit en hang je ineens heel ontspannen in de lucht. Op dat moment waren we net onder het wolkendek en kregen we een prachtig uitzicht voorgeschoteld. Je de wereld even voor korte tijd zoals vogels hem kunnen zien. En de omgeving was daar echt super, ik genoot. De landing verliep soepel en ik hoefde eigenlijk totaal niets te doen. Het was een hele mooie sprong en we zouden het allebei nog wel eens vaker willen doen.
Na de sky dive zijn we naar Buffels Bay gereden. Dit werd ons aangeraden door de eigenaresse van de backpackers omdat het zo?n mooi ongerept strand was. Daar aangekomen bleek dat ze niet had overdreven. We hebben er nog een paar uurtjes kunnen chillen totdat het te koud werd. Daarna hadden we een lekker restaurantje uitgezocht dat bekent staat om de uitstekende ligging en het goede eten. Ook dit beviel weer fantastisch. We kregen de grote grillschotel voor twee personen niet op.
Het tripje zat er ondertussen al weer bijna op. Na een tweede nacht in Knysna zijn we via de N2 teruggereden en gestopt in Swellendam. Het stadje ligt ongeveer 250 km ten oosten van Kaapstad, aan de voet van de Langebergen. Er staan kerken, huizen en andere gebouwen in Kaap-Nederlandse stijl. Verder was er in het dorpje zelf weinig te beleven. Het was die dag een public holiday dus veel was gesloten. Gelukkig zaten we in een hele gave backpackers lodge, waar vanuit je een hoop kon organiseren. We zijn de eerste dag meteen mountainbikes gaan huren en trokken door de bergen. We kwamen door een mooi natuur reservaat en verloren uiteindelijk de route waardoor we iets eerder terug waren dan gepland, maar net voor het donker dus het was wel oké. De slaapplaats van die nacht viel het best te omschrijven als een tuinhuisje met een bed erin. Het was het meest primitieve van de hele trip maar had ook wel iets romantisch. De sanitaire voorzieningen waren in orde, dus we hadden niets te klagen. Het was wel even schrikken toen we ?s avonds de verkregen zaklamp aandeden en een gigantische spin oplichtte. Zo?n joekel had ik alleen ooit in Thailand gezien, maar toen zat hij niet in mijn slaapvertrek. Zoals sommigen van jullie zullen weten heb ik een soort van spinnenfobie. Anne heeft hem tot mijn opluchting met een stok het tuinhuisje uit kunnen jagen, waarna ik ophield met gillen en mijn oogleden weer wat konden dalen. ;)
De dag erop hebben we een beetje uitgeslapen en zijn we op ons gemak terug gereden. De planning was via de walvisroute terug te rijden naar Kaapstad, langs de indrukwekkende zuidelijke kustlijn. Helaas misten we een afslag waardoor een deel van de walvisroute verloren ging. Maar dat was geen ramp. Bij de volgende afslag naar het zuiden, zo?n 100 kilometer verder, reden we richting Hermanus. We hadden al bedacht dat we hier naartoe wilden omdat het een bekende (lees: toeristische) stad is die erkent is als beste plaats om walvissen te spotten vanuit het land. Het was echter geen walvissen seizoen dus de kans dat we er 1 zouden zien was miniem. Toch zijn we uit nieuwsgierigheid even het plaatsje ingereden en hebben we lekker geluncht aan de kust. We werden beloont door wilde golven die tegen de rotsen meters hoog uit elkaar spatten. De walvissen bleven zoals verwacht achterwege, maar het was toch de moeite waard. En in Plettenberg Bay hadden we enkele dagen geleden al een grote school dolfijnen honderd meter verderop de kust zien passeren, dus we hadden al een mooi visspektakel gekregen.
Na Hermanus reden we via de kust verder. Het laatste stuk was het meest spectaculair, toen we langs False Bay reden en plaatsen als Gordon?s Bay passeerden. Ik had het stuk in de eerste weken al eens gereden met Gijs, dus ik wist hoe spectaculair het was. Helaas was het tijdens die route erg bewolkt maar zo nu en dan vond de zon een gaatje in het wolkendek en leek het alsof de poort naar de hemel werd geopend. Je zag dan de zonnestralen naar beneden lopen en ronde lichtvlekken in de oceaan vormen. Helaas moesten we weer terug. Anne zou nog 1 volle dag in Kaapstad hebben en vervolgens terug naar huis gaan.
De laatste dag van Anne besloten we een township tour te gaan maken. Ik had het zelf nog niet gedaan en ben van mening dat het bij een reis naar Zuid-Afrika hoort. Die ochtend belde ik naar Cape Capers Tours en die middag werden we in V&A Waterfront opgehaald in een minibusje om richting de oudste township van Kaapstad te rijden, Langa. Langa ligt in de Cape Flats (het vlakke gedeelte aan de voet van het Kaapse schiereiland) en is bestemd voor zwarte Afrikaners. We merkten dat er onderscheid werd en wordt gemaakt tussen de zwarten en de kleurlingen. Je zult ook nooit townships aantreffen waar beide huidskleuren zich mengen. Dit is zo gegroeid tijdens apartheid, waar zwarten het slechtst behandeld werden. Tegenwoordig krijgen zwarten een voorkeursbehandeling ten opzichte van kleurlingen en blanken. De overheid heeft beslist dat zwarten voorrang op een baan moeten krijgen. Dit heeft onder andere als gevolg dat gekleurde townships over het algemeen veel gevaarlijker zijn geworden dan zwarte townships.
In Langa werden we overgedragen aan een lokale gids die ons de verschillende woningen liet zien en ons voor 1 rand een soort van oliebollen liet proeven in een spaza (klein winkeltje in een stalen container). Na Langa reden we naar nog wat andere townships en liet hij het verschil zien. Het viel ons op dat er nog vrij veel auto?s rondreden. Iets dat toch als luxe wordt gezien en vrij veel geld vraagt. Daarnaast was er meer bebouwing dan we verwacht hadden. Natuurlijk zagen we ook hele gebieden met krotten. Maar de wijk in Langa waar we ?veilig? doorheen konden rijden bevatte vooral stenen huizen die de overheid aan townshipbewoners geeft. Deze huizen zijn over het algemeen zo klein dat men in veel gevallen nog een krot in de tuin neerzet omdat er anders te weinig ruimte is. Aan de rand van de snelwegen worden over het algemeen de betere huizen geplaatst. De reden daarvoor is dat je vanuit het vliegveld langs de townships rijdt. Door de betere huizen naast de snelweg te plaatsen worden de problemen verborgen gehouden. Wat er ook massaal gebeurd is het illegaal aftappen van stroom. We dachten eerst dat het mocht omdat je het letterlijk overal ziet, maar schijnbaar hebben de township bewoners op eigen initiatief stroomdraden vanuit de vele lantaarnpalen tussen de huizen en krotten naar hun eigen woonplek gespannen. Op deze manier heeft iedereen gratis stroom. Ook water is gratis waardoor ze dus eigenlijk helemaal geen huisvestingskosten kennen. Geld dat verdient wordt gaat naar voedsel, televisie(s), mobieltje, soms drugs en vervoer (eigen auto of minibus).
In de gekleurde townships zijn het de bendes die de overlast veroorzaken. Groepen jongeren van onder de 20 jaar oud maken de buurt onveilig. In de meeste gevallen zijn de jongeren verslaaft aan tik (soort harddrugs) of alcohol dat hier veel te goedkoop is. Om zich hoger op te werken in een bende moet je jezelf bewijzen tegenover de groep. Dit kan door (willekeurige) mensen om het leven te brengen of te verkrachten. De laatste jaren is de situatie er veel slechter op geworden. Iedere dag worden er in Zuid-Afrika gemiddeld 147 verkrachtingen gerapporteerd bij de politie, om je een beeld te geven van de problemen. Toen wij door één van de gedupeerde gebieden reden viel ons niets op. De gids wees ons op de vele palen die door de township verspreid staan waarin camera?s zitten om de boel in de gaten te houden. Hij vertelde dat Mitchell?s Plain (waar Randall en Esray wonen en waar wij al verscheidene malen op bezoek zijn gegaan) tot de gevaarlijkere townships behoort. Nu is Mitchell?s Plain gigantisch groot en bestaat uit verschillende districten. Randall gaf als commentaar dat hij in sommige gedeeltes als Tafelsig zelf ook niet komt, maar dat de buurt waarin zij wonen vrij leefbaar is. Je ziet op het eerste gezicht ook weinig aan the Plain, omdat het gebied volledig uit stenen huizen bestaat. De township tour leidde ons ook door het gedeelte waar alle drugsbazen wonen. Daarna werden we teruggebracht naar Waterfront en gingen we voor de zoveelste achtereenvolgende dag zonder schuldgevoel uit eten, terwijl we net een paar uur in townships hadden doorgebracht.
